و بالاخره شعری از خودم:
ببخشید که کمی خشک هست و با لحن تند نوشتم . دوست دارم که نقد بشم خواهش می کنم این لطف رو در حق من بکنید .
ممنون از لطف همه !

 

دیگر باره

بارویی در پس و

بارویی در پبش

خورشید نظاره گر ایستاده است .  

سقوط آسمان

در مخیله ی حقیر سمندر که زیر سنگ پنهان شده است ،

نمی گنجد

و حقیقت

بر پیکر پوسیده ی یک شاعر

                       به هیات نسترن های سرد سیر

                                                            سر برآورده است

***

ما روی شانه های نا هماهنگ زندگی هبوط کرده ایم

رویش بی وقفه ی بید ها و سپیدارها

و معمایی که در طی قرن ها تنها پوست تازه می کند

تا زندگی در مسیر عشوه ی چندش ناک نازک لبان

برای ورود به بستر تنگ شقایق ها ومرجان ها

سر خم کند

وصندلی های خالی

آینده را

در روز نامه های باطله ورق بزنند