این هم غزلی والا از خانم زهرا ساری (زابل)

وبلاگ خصوصی زهرا ساری

 

 تا ناکجای قصّه ی تو رفتم اشتباه؟
آه،ای خدای وسوسه،ای تو! بُت گناه

آنقدر حرفهای من آلوده ی تو اَند
می ترسم آخرش بشود شعر پا به ماه

آخر تمام وسعتمان را ورق زدند
با دست های فقیر خداوند بی پناه

ما هم به کفر،نه!به حقیقت رسیده ایم
از ما خدای مانده سر راه را مخواه

باید تمام دلخوشی ام را کفن کنم
وقتی که سایه ی غزلم می شود سیاه